'Duivenpoep'
By Michiel Mans on Jan 26, 2010 | In Publieke omroep, Columns

Ik beloofde u wat poep. Het wordt duivenpoep. Dat zit zo. Soms gaan dingen mis. Soms hilarisch mis. Kent u die van de cynische man die een paar dagen geleden ondermeer naar de Nederlandse Publieke Omroep (NPO) mailde? Welnu, de man kreeg zondag het volgende mailtje van hen terug,
Geachte heer Mans,
Uw mail is bij de Nederlandse Postduivenhouders Organisatie terechtgekomen.
Met vriendelijke groeten,
Bureau NPO
Hoe Bert Brussen erachter kwam, weet ik niet, maar hij melkte het uiteraard wel uit. En waarom niet? Ik heb ook erg hard gelachen. Geen idee hoe ik het mailadres verrommeld heb. Een excuus aan de duiven leek me wel op zijn plaats.
Aan: www.npo.nl
Geachte postduivenhouders,
Mijn nederige excuses dat ik u met mijn cynische -'aan de Nederlandse Publieke Omroep'- toetsenfrutsels heb verveeld. De kritiek, de op- en aanmerkingen waren niet tegen duiven gericht, hoewel vervelende stadsduiven ondermeer in Amsterdam een aardige berg wegpoepen en onderschijten. Stadsduiven zijn natuurlijk geen edele postduiven en toch moest ik dit even kwijt. Al was het maar vanwege mijn reputatie als cynicus.
Voordat er nou weer een nieuwe rel uitbreekt, begrijp me goed, ik discrimineer geen stadsduiven. Ik ben op geen enkele manier een Columbidaefoob. Ik wéét dat veel stadsduiven verdwaalde postduiven zijn die wat aan lager wal raakten en de junkfood op straat voor McDonald's heeft hun ingewanden verpest. Bovendien zitten er hele propere nette duiven tussen deze verguisde gevederde stadstokkies. Mijn beste vrienden zijn stadsduif, maar soms als je de duivenpoep van het dak schraapt denk je "dat was geen Cher Ami".
Naar ik begrepen heb was Cher Ami een gevleugelde WO I bikkel die zijn belangrijke berichten in het kokertje ondanks opgelopen gevechtsschade, waaronder een weggeschoten oog, toch over wist te vliegen en zo in 1918 een Amerikaanse eenheid redde. Daar kreeg Cher Ami het Croix de Guerre voor. Helaas overleed deze heldhaftige postduif in 1919 alsnog aan zijn verwondingen.
Kortom, respect en nogmaals mijn excuses.
Met vriendelijke groet,
Michiel Mans
| « Aan minister Hirsch Ballin | Trek in poep? » |



